Six Nations kijken met Gooi Fier!

Six Nations kijken met Gooi Fier!

Zaterdag 6 februari: telefoon van Tom Wegwijs met het verzoek een verslag te schrijven over het via ‘Teams’ gezamenlijk kijken naar Six Nations. ‘Een soort wedstrijdverslag Tom?’ ‘Ja zoiets!’ Maar dat doen wij nooit probeerde ik nog. ‘Het is belangrijk dat men ziet dat we er nog zijn’ was het antwoord. Nou ja dan doe je het.
 
Iedere zondag dat het kan doen we het. In het kader van dit credo werd er afgelopen zondag een half uur voor de wedstrijd verzameld door Gooi Fier. Een half uur voor de wedstrijd pas? Ja inderdaad dit keer namen wij iets meer tijd omdat we nog niet helemaal zeker waren van Teams. 

Edo die dit weergaloze event had voorbereid zat op zijn kantoor omwille van de betere internetverbinding (zei hij). De betere verbinding ten spijt was de firewall ook goed geregeld. In de aanloop naar de wedstrijd maakte wij een reis langs alle mogelijke livestreams. Allesbehalve Engelstalige zenders. Zo zagen en hoorden wij de een presentatrice vanuit Georgië met een snor, zat ‘de Jack van Gelder van Tonga’ verscholen achter een enorme cocktail maar bood Maurice vanuit een ballenbak uiteindelijk uitkomst. De ‘livestream’ van de BBC was goed te volgen. Alleen met 15 seconden vertraging volgens Beishuizen. Ik wist ook niet dat ze speciaal voor voorwaartsen de beelden met vertraging uitzenden. Techniek staat dus voor niets.
 
De mannen op het veld maakten er een mooie wedstrijd van en het een en ander werd voorzien door deskundig commentaar van de mannen van Fier. Of het de Ieren direct hielp zullen wij waarschijnlijk wel nooit weten maar onze sympathie hadden ze zeker. Door een rode kaart speelde ze met Fiertien man en dan heb je ons aan boord.
 
Niet aan boord was John Pel. Reden: ondanks covid-19 toch een verrassingsfeestje voor hem. Jammer want zijn cadeau lag klaar. Later hierover meer, maar als je 60 wordt en in Gooi Fier speelt is dat een heuse mijlpaal: 60/Fier=15 een magisch jaar! Het cadeau heeft hiermee te maken. Bij gelegenheid dus…
 
Inmiddels is het 21 – 13 voor Wales en het gesprek komt op wat iedereen aan heeft. Trek je wedstrijdshirt aan was het devies, we maken een team foto. Een rondje langs de schermen leerde dat Edo zich op dit moment moet behelpen met een geleend shirt. Compleet met een grasparkiet op de rechtermouw. Grasparkiet? Nou ja, zo’n geel vlak met een dubbelkoppige kanarie. Onbegrijpelijk, speel je voor rugbyclub ’t Gooi heb je ineens het wapen van Naarden op je mouw. Het onderwerp is natuurlijk eerder wel eens een beetje aangetipt maar die arme Edo. We moeten maar gauw weer eens met een rondje sponsors voor drie en vier nieuwe sets aanschaffen.
 
Terug naar de Teamsmeeting. Er was voor de meeting een heuse jury samengesteld voor het beste commentaar bij de wedstrijd. Een afgetekende winnaar: Philip Leembruggen. De jug gaat naar hem!
 
Weergaloze meeting. Bedankt Edo voor het regelen. Wat heb ik dit slappe geouwehoer gemist op zondag!